Ισιείο

Η θέση του ιερού του αφιερωμένου στη θεά Ίσιδα και στον Σάραπη, δίπλα στο θέατρο, μας είναι γνωστή ήδη από τον Παυσανία. Η έρευνα στον χώρο του Ιερού τους έφερε στο φως μεγάλη καμαροσκέπαστη υπόγεια στοά σχήματος Π, αμέσως νότια από τη σκηνή του θεάτρου. Το βόρειο σκέλος της έχει μήκος 46,50μ., ενώ το ανατολικό και δυτικό 35,50μ. Το πλάτος της είναι 3,25μ., ενώ το βάθος ξεπερνά τα 5 μέτρα. Mετά την εγκατάλειψη και την πτώση της οροφής της, στα τέλη του 4ου αιώνα μ.X., η στοά χρησιμοποιήθηκε ως χώρος απόρριψης παντοειδών υλικών, συμπεριλαμβανομένων πολυάριθμων θραυσμάτων μαρμάρινων γλυπτών, πολλά εκ των οποίων προέρχονται από το παρακείμενο θέατρο. Mεταξύ αυτών ξεχωρίζει το καθιστό άγαλμα της Ίσιδας που θηλάζει τον Ώρο και το χέρι του ήρωα Περσέα που κρατά το κομμένο κεφάλι της τερατόμορφης Mέδουσας. Στην επίχωση της δυτικής πτέρυγας της καμαροσκέπαστης στοάς αποκαλύφθηκε μεγάλος αριθμός από τμήματα ψηφιδωτών δαπέδων καθώς και πολυάριθμες γυάλινε ψηφίδες, ποικίλλων χρωμάτων, που προέρχονται από ψηφιδωτές παραστάσεις, που κοσμούσαν τα δάπεδα και τους τοίχους των δωματίων του Ισιείου και των Μεγάλων Θερμών. Στη βόρεια εσωτερική πλευρά της υπόγειας κρύπτης ήρθε στο φως πολύπλοκο συγκρότημα δωματίων των ύστερων ρωμαϊκών χρόνων (4ος-5ος αιώνας μ.Χ.) με κτιστά έδρανα και δεξαμενές νερού που συνδέονται μεταξύ τους και σχετίζονται πιθανότατα με μυητικές τελετουργίες.

Θέρμες

Το μεγάλο λουτρικό συγκρότημα δημόσιων Θερμών της ρωμαιοκρατίας που βρίσκεται σε επαφή με τη νότια πλευρά του Ιερού της Ίσιδας εκτείνεται σε έκταση 3000τ.μ. και αποτελείται από 23 μερικώς ή πλήρως ανεσκαμμένες αίθουσες. Πρόκειται για ένα σύνολο ποικίλλων αιθουσών με ψηφιδωτά δάπεδα, μαρμαροθετήματα, αίθριους και βοηθητικούς χώρους (όπως το πολυτελές μαρμαροθετημένο frigidarium με τις δύο πισίνες, tapidarium, caldurium, prefurnium, περίστυλη κεραμοθετημένη αυλή, κ.ά). Οι αίθουσες, των οποίων οι τοίχοι σώζονται σε μεγάλο ύψος (4,5μ.), επικοινωνούν μεταξύ τους μέσω αψιδωτών θυραίων ανοιγμάτων, ορισμένα από τα οποία έχουν φραχθεί σε μία δεύτερη φάση επισκευών κατά την ύστερη ρωμαιοκρατία. Στη νότια πλευρά του συγκροτήματος αποκαλύφθηκε τμήμα μνημειακής ευθύγραμμης οδού πλάτους 2,70 μ. με κατεύθυνση Α προς Δ και μέγιστο σωζόμενο μήκος 35μ. Η οδός εκατέρωθεν πλαισιωνόταν από κιονοστήρικτες στοές όπως μαρτυρούν οι σωζόμενοι τοίχοι που στο άνω μέρος τους φέρουν σε τακτά διαστήματα κυματιοφόρες βάσεις κιόνων.
Επίσης, αποκαλύφθηκαν και διανοίχθηκαν συστάδες κιβωτιόσχημων και κεραμοσκεπών τάφων πρωτοχριστιανικών χρόνων, παρόμοιες με αυτές που βρέθηκαν στις παρόδους του θεάτρου. Είναι φανερό ότι το μνημείο γίνεται τόπος προσπορισμού οικοδομικού υλικού κατά τον Μεσαίωνα. Πολλά από τα αρχιτεκτονικά του στοιχεία είχαν αποξηλωθεί πολύ πριν συλημένα δωμάτια του μνημείου καλυφθούν από τη σταδιακή του επίχωση.