Το Ιεροθύσιο είναι ένα μεγάλο πολυμορφικό οικοδομικό συγκρότημα πολιτικού και λατρευτικού χαρακτήρα του 3ου αι. π.Χ. με συνεχή λειτουργία ως την ύστερη αρχαιότητα. Χαρακτηρίζεται από την παρουσία ενός υπαίθριου περίστυλου χώρου με ευρύχωρες αίθουσες γύρω του και χωροθετείται νοτίως του Ασκληπιείου.

Σχετίζεται με τους Ιεροθύτες, αξιωματούχους υπεύθυνους για την προσφορά φιλοξενίας σε διακεκριμένους πολίτες άλλων πόλεων, για τις τελετουργίες, τις θυσίες και τα ιερά γεύματα προς τους θεούς και τη διανομή των σφαγίων στους προσκυνητές. Ήταν ταυτόχρονα ένα είδος Πανθέου, όπου είχαν τη θέση τους αγάλματα των δώδεκα θεών, τρίποδες “αρχαίοι”, έπαθλα δηλαδή στους αγώνες των Ιθωμαίων, και ένας ανδριάντας του ισόθεου ήρωα οικιστή της Μεσσήνης Eπαμεινώνδα, “ἀνδρός ένδόξου ἐπί παιδεία καί φιλοσοφία”.

Ένα μουσικό δίστιχο χαραγμένο σε λίθινη στήλη με σύμβολα της αρχαίας μουσικής, που ήλθε στο φως στο Ιεροθύσιον, έχει μεταγραφεί σε ευρωπαϊκό πεντάγραμμο και έχει μελοποιηθεί. Η πομπική τελετουργική επισημότητα της μελωδίας ενδέχεται να σχετίζεται με το τελετουργικό της θυσίας προς τιμήν του ισόθεου Επαμεινώνδα.