Η ΚΕΡΑΜΙΚΗ ΤΗΣ ΜΕΣΣΗΝΗΣ
Η Κεραμική της Μεσσήνης ακολουθεί την ιστορική πορεία της πόλης από την ίδρυσή της τον 4ο αι. π.Χ. ως τα ύστερα ρωμαϊκά και τα πρωτοβυζαντινά χρόνια. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η κεραμική των Ελληνιστικών χρόνων από το 320 π.Χ. περίπου ως και τον 1ο αι. π.Χ., η οποία ακολουθεί τους ρυθμούς και τις γενικές τάσεις της εποχής. Το τέλος του 4ου π.Χ. αι. σημαίνει και το τέλος, το θάνατο της γραπτής κεραμικής. Τη θέση της παίρνουν μονόχρωμα αγγεία, είτε τελείως μελανά (μελανόβαφα ή μελαμβαφή) είτε τελείως ερυθρά (ερυθροβαφή). Τα τελευταία λέγονται και Terra Sigillata ή Περγαμηνά (από την Πέργαμο της Μ. Ασίας, οπού εμφανίστηκαν γύρω στο 150 π.Χ. - 50 π.Χ. και έχουν εμπίεστη ή και ανάγλυφη διακόσμηση. Η παραγωγή τους συνεχίστηκε στην Ιταλία (όπου Ονομάζονται Αρρητινά, (από το Arrezo) καί σ' όλη την Ανατολή ως τον 7ο - 8ο αι. μ.Χ. Μια Ομάδα των τελευταίων ονομάζονται Αφρικανικά (από εργαστήρια της Β. Αφρικής). Πρόκειται κυρίως για σκεύη οικιακής χρήσης (πιάτα ρηχά και βαθιά). Στην κατηγορία των μονόχρωμων μελαμβαφών ανήκουν και τα λεγόμενα Μεγαρικά (κυρίως σκύφοι) με ανάγλυφη διακόσμηση κυρίως φυτική, αλλά και με ζώα ή σκηνές της Ιλιάδος, οπότε λέγονται 'Ομηρικοί σκύφοι. Είναι πολύ διαδομένα αγγεία από το 250 ως το 100 π.Χ. περίπου. Τα πλουσιότερα διακοσμημένα αγγεία μπορούν να χωριστούν σε δύο μεγάλες κατηγορίες, τα σκουρόχρωμα (με έδαφος - φόντο σκούρο) και τα ανοιχτόχρωμα. Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν τα λεγόμενα Δυτικής Κλιτύος West Slope), που εμφανίζονται, όπως είπαμε, στην Αττική από τον 4ον π.Χ. αί. και συνεχίζονται σε τοπικά εργαστήρια ως τον 2ο π.Χ. αι. περίπου.